Dalsza rozbudowa kościoła parafialnego

Wnętrze kościoła - obraz NMP (w sukience) w ołtarzu głównym po renowacji w 2008 r. Foto W. Cichecki.

Wnętrze kościoła – obraz NMP (w sukience) w ołtarzu głównym po renowacji w 2008 r. Foto W. Cichecki.

W latach osiemdziesiątych XIX wieku prowadzono dalsze prace remontowe kościoła parafialnego, m.in. oszalowano zewnętrzną elewację kościoła (1885). Podczas zarządu parafią ks. Franciszka Urynieckiego przebudowano dach, a za czasów ks. Edwarda Bieleckiego odrestaurowano ambonę. Przypuszczalnie także podczas któregoś z tych remontów została zlikwidowana kruchta północna (być może była w złym stanie technicznym), gdyż w 1903 roku już nie istniała. W roku 1894 ówczesny proboszcz ks. Michał Brzozowski ufundował główny ołtarz z obrazem NMP i wzniesiono wieżyczkę na sygnaturkę.

Zapewne te prace przy bebelskim kościele znalazły odzwierciedlenie w podsumowaniu wizytacji przeprowadzonej w 1893 r. przez ks. Grzegorza Augustynika:

na wyścigi pracują wszyscy […] nad upiększeniem kościołów, nad utrzymaniem w porządku dóbr parafialnych oraz w 1890 r. przez bp Tomasza Kulińskiego – jak na wiejski kościółek, schludnie wygląda.

Wygląd bebelskiego kościoła z 1903 roku, za: A. Adamczyk, Kościoły drewniane w województwie kieleckim. Kielce 1998, s. 36.

Wygląd bebelskiego kościoła z 1903 roku, za: A. Adamczyk, Kościoły drewniane w województwie kieleckim. Kielce 1998, s. 36.

Poważne prace przy kościele prowadzono także na początku XX stulecia, kiedy to ówczesny proboszcz Piotr Czerna w 1903 roku przedłużył kościół o ponad 5 metrów (likwidując zachodnią kruchtę) i podniósł go o ok 50 cm.

Wtedy to także wzmocniono fundamenty, a w zasadzie wykonano murowane (z cegły i kamienia) cokoły pod ścianami zrębu, wymieniono chór muzyczny i odrzwia, pomalowano wnętrze, przebudowano sygnaturkę (w sumie całkowicie zmieniono jej kształt i wielkość) oraz odnowiono więźbę dachową. Z roku 1903 pochodzi rysunek J. Olszewskiego przedstawiający kościół przed jego rozbudową.

W trakcie kolejnych wizytacji parafii Bebelno nadal wytykano fatalny stan plebanii, np. w 1902 r. podczas wizytacji ks. Aleksandra Majewskiego, choć może to nieco dziwić, gdyż plebania, co prawda drewniana, wzniesiona przez ks. Świestowskiego miała dopiero 34 lata.

Nagrobek ks. Stanisława Orłowskiego na cmentarzu parafialnym w Olesznie  [2012 r.]. Foto W. Cichecki.

Nagrobek ks. Stanisława Orłowskiego na cmentarzu parafialnym w Olesznie [2012 r.]. Foto W. Cichecki.

Z tego też względu w latach 1904-1910 wybudowano nową, murowaną plebanię, organistówkę (jeszcze pod koniec ubiegłego stulecia stała w północno-wschodnim rogu posesji obecnej organistówki) i spichlerz. Budowę tę skredytował prezes miejscowego dozoru kościelnego, wspomniany już Jan Suliga, a jej koszt wyniósł ponad 1300 rubli. Niestety nie można w tym miejscu powiedzieć pozytywnie o rzetelności późniejszych bebelskich proboszczów, gdyż jedynie ks. Teofil Zawartka wypłacił mu 400 rubli w latach 1911-1916. Suliga użalał się z tego tytułu biskupowi kieleckiemu jeszcze w okresie międzywojennym.

W latach 1917-1921 proboszczem w Bebelnie był ks. Stanisław Orłowski. Po opuszczeniu bebelskiej parafii był proboszczem w Dzierzgowie, a następnie w Olesznie, gdzie zmarł i jest pochowany.

  • Możesz użyć następujących znaczników HTML : <a> <abbr> <acronym> <b> <blockquote> <cite> <code> <del> <em> <i> <q> <s> <strike> <strong>

  • Komentarz RSS dla tego postu
Na górę